Os celtas celebraban a chegada do inverno ,e o ritual da última colleita. Asociaban esa noite co momento no que o mundo do sidh - o outro mundo celta - se abría ao mundo dos vivos, o que convertía a esta celebración no momento idóneo para recordar e render culto aos antecesores falecidos. 
Por un lado, para escorrentar aos espíritos e almas malignas expoñíanse as caveiras dos guerreiros vencidos nos cruzamentos de camiños e nos castros, que co tempo pasaron a ser substituídas por humanizadas cabazas con velas acendidas dentro.
Por outro lado, para os espíritos dos ancestros que viñan a visitar os seus antigos fogares e volvían camiñar sobre as súas terras, preparábanse alimentos como benvida e para que estivesen contentos (o que foi derivando no típico "truco ou trato" de nenos disfrazados). Á mañá comprobábase que os espíritos consumiran durante a penumbra aquelas bebidas e viandas, antes de volver ás súas tumbas ata o ano seguinte 
